அடையாளம்

அடையாளம்: நாம் பெற்ற கதை, நாம் உருவாக்கும் கதை

சில ஆண்டுகளுக்கு முன், ஒரு எளிய கேள்வி என்னை ஆழமாக சிந்திக்க வைத்தது.

"நான் யார்?"

முதல் பார்வையில் இதற்கான பதில் மிகவும் எளிதாகத் தோன்றியது. நான் ஒரு மகன், சகோதரன், கணவன், தந்தை, பொறியாளர், எழுத்தாளர்.

ஆனால் சற்று ஆழமாக யோசித்தபோது, இவை அனைத்தும் எனது அடையாளங்கள்தான் என்பதை உணர்ந்தேன். சில அடையாளங்கள் எனக்குப் பிறப்பிலேயே கிடைத்தவை; சிலவற்றை நான் என் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் சம்பாதித்தவை.

அந்த உணர்வு, "அடையாளம்" என்ற கருத்தைப் பற்றி மேலும் சிந்திக்க வைத்தது.

நான் தமிழ்நாட்டின் திருப்பத்தூர் என்ற நகரத்தில், தெலுங்கு பேசும் பெற்றோருக்குப் பிறந்தேன். எங்கள் குடும்பம் பல தலைமுறைகளாக வியாபாரம் செய்து வந்த குடும்பம். என் தந்தை ஒரு ஜவுளி வியாபாரி. அவருக்குச் சொந்தமாக ஒரு துணிக்கடை இருந்தது. என் தாய் ஒரு இல்லத்தரசி.

எனக்கு இரண்டு வயது மூத்த அண்ணனும், 7 வயது இளைய தங்கையும் உள்ளனர். என் சிறுவயது பெரும்பாலும் இரண்டு இடங்களுக்கிடையே கழிந்தது — பள்ளியும், எங்கள் ஜவுளிக் கடையும்.

என் தந்தை சரக்கு வாங்க வெளிநகரம் செல்லும் நாட்களில், நானும் என் அண்ணனும் மாறி மாறி கடையைப் பார்த்துக்கொள்வோம். சில நேரங்களில் அதற்காக பள்ளிக்குச் செல்லாமலும் இருந்திருக்கிறோம். அது எங்களுக்கு விசித்திரமான விஷயமாகத் தோன்றவில்லை; வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே இருந்தது.

எங்கள் சமூகத்தில், பத்தாம் வகுப்பு அல்லது பன்னிரண்டாம் வகுப்புக்குப் பிறகு குடும்ப வியாபாரத்தில் சேர்வது சாதாரணமான ஒன்றாக இருந்தது. கல்லூரிப் படிப்பு என்பது அரிதாகக் காணப்படும் பாதை.

அதனால், நானும் அதே வழியில்தான் செல்வேன் என்றே அனைவரும் நினைத்தனர், நான் உட்பட.

ஆனால் என்னுள் ஒரு வேறுபாடு இருந்தது.

நான் எப்போதும் ஆர்வம் மிக்க குழந்தையாக இருந்தேன். ஒரு பொம்மையையோ, புதிய கருவியையோ பார்த்தால், அது எப்படி இயங்குகிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தது. பொருட்களின் செயல்முறைகள் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தின.

படிப்பில் நான் ஒரு மேதையல்ல. என்னை ஒரு சாதாரண மாணவனாகத்தான் சொல்லுவேன். ஆனால் கற்றுக்கொள்வதில் எனக்கு ஆர்வம் இருந்தது.

அப்போது என் வாழ்க்கையின் திருப்புமுனை வந்தது.

பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு முடிவுகள் வெளியான நாள்.

நான் 8.8 CGPA மதிப்பெண் பெற்றிருந்தேன்.

இன்று அது சாதாரணமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் என் குடும்பத்திலும், என் சமூகத்திலும் அது எதிர்பாராத சாதனையாக இருந்தது. உண்மையில், அந்த மதிப்பெண்ணைப் பார்த்து நானே ஆச்சரியப்பட்டேன்.

என் இலக்கு ஒன்றே ஒன்று — என் அண்ணனின் 7.3 மதிப்பெண்ணை குறைந்தபட்சம் 0.1 மதிப்பெண்ணாவது மிஞ்ச வேண்டும்.

ஆனால் அந்த முடிவு, என் வாழ்க்கைக்கான ஒரு புதிய கதவைத் திறந்தது.

அதே சமயத்தில், என் அண்ணனும் தனது பள்ளிப் படிப்பை வெற்றிகரமாக முடித்திருந்தார். எங்களில் ஒருவராவது முழுநேரமாக கடையில் சேர வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்திருந்த என் தந்தைக்கு, இப்போது ஒரு புதிய சிக்கல் உருவானது.

குடும்பமாக அமர்ந்து ஆலோசித்தோம்.

இறுதியாக ஒரு முடிவு எடுக்கப்பட்டது.

என் அண்ணன் மாலை நேரக் கல்லூரியில் கணிதத்தில் பட்டப்படிப்பைப் படித்துக்கொண்டே, குடும்ப வியாபாரத்தில் தந்தைக்கு உதவ வேண்டும்.

என்னைப் பற்றிய முடிவுக்கு வந்தபோது, நான் மிகவும் தெளிவாக இருந்தேன்.

நான் இயந்திரப் பொறியியலில் டிப்ளமோ படிக்க விரும்பினேன்.

அதற்கான காரணம் எளிமையானது.

எவ்வளவு காலம் படிக்க அனுமதி கிடைக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது. கிடைத்த வாய்ப்பை முழுமையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று நினைத்தேன். அதைவிட முக்கியமாக, பொருட்கள் எப்படி இயங்குகின்றன என்பதை அறிந்துகொள்ளும் என் ஆர்வத்தைப் பின்தொடர விரும்பினேன்.

அந்த முடிவுதான் என் வாழ்க்கையின் திசையை மாற்றியது.

அது என்னை உயர்கல்வி, தொழில்முறை வளர்ச்சி, புதிய அனுபவங்கள் மற்றும் எண்ணற்ற வாய்ப்புகளுக்குக் கொண்டு சென்றது. இன்று நான் பெருமையுடன் என்னை ஒரு இயந்திரப் பொறியாளராக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறேன்.

இங்கே ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம் இருக்கிறது.

என் வாழ்க்கையின் முதல் பகுதி, நான் பெற்ற அடையாளங்களால் நிரம்பியிருந்தது.

ஆனால் அதன் பின்பகுதி, நான் சம்பாதித்த அடையாளங்களால் கட்டமைக்கப்பட்டது.

இதுவே என்னை ஒரு முக்கியமான சிந்தனைக்கு அழைத்துச் சென்றது.

அடையாளங்கள் இரண்டு வகைப்படும்.

பிறப்பால் கிடைக்கும் அடையாளங்கள்.

முயற்சியால் சம்பாதிக்கப்படும் அடையாளங்கள்.

குடும்பம், மொழி, ஊர், கலாச்சாரம், மரபு — இவை அனைத்தும் நாம் தேர்ந்தெடுக்காமல் பெற்ற அடையாளங்கள். அவை நமக்கு வேர்களை அளிக்கின்றன. நாம் எங்கிருந்து வந்தோம் என்பதை நினைவூட்டுகின்றன.

மறுபுறம், கல்வி, தொழில், அனுபவம், மதிப்புகள், சாதனைகள் — இவை அனைத்தும் நாம் உருவாக்கிக்கொள்ளும் அடையாளங்கள். அவை நாம் யாராக மாறுகிறோம் என்பதைச் சொல்கின்றன.

இந்த இரண்டிலும் ஒன்று மற்றொன்றைவிட உயர்ந்தது அல்ல.

பிறப்பால் கிடைத்த அடையாளங்கள் நமது தொடக்கத்தைச் சொல்கின்றன.

சம்பாதித்த அடையாளங்கள் நமது பயணத்தைச் சொல்கின்றன.

இன்று மீண்டும் "நான் யார்?" என்ற கேள்வியைக் கேட்டால், ஒரு பதிலை மட்டும் நான் காணவில்லை.

ஒரு ஜவுளிக்கடையில் வளர்ந்த ஆர்வமிக்க சிறுவன்.

பொறியியலைத் தேர்ந்தெடுத்த மாணவன்.

பொறியாளர்.

கணவன்.

தந்தை.

எழுத்தாளர்....

என்று இவை அனைத்தும் என் வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு அத்தியாயங்கள்.

ஒரு மனிதனின் அடையாளம் என்பது ஒரு நிலையான வரையறை அல்ல. அது தொடர்ந்து வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு கதை.

அதில் சில பகுதிகள் நமக்குப் பரிசாகக் கிடைக்கின்றன.

சில பகுதிகள் நமது முயற்சியால் உருவாகின்றன.

இந்த இரண்டும் இணைந்தே "நான்" என்ற தனித்துவமான கதையை உருவாக்குகின்றன.

அதனால்தான் இன்று நான் நம்புவது என்னவென்றால்—

"நான்" என்ற சொல் என்பது ஒரு தனி பொருள் அல்ல; அது நாம் பெற்றும், சம்பாதித்தும் வந்த எண்ணற்ற அடையாளங்களின் தொகுப்பே ஆகும்.

நமது கதையின் தொடக்கத்தை நாம் தேர்ந்தெடுக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அதன் அடுத்த அத்தியாயத்தை எப்படி எழுத வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் சக்தி எப்போதும் நம்மிடமே இருக்கிறது.